နာၾကည္းမွဳေသြးမ်က္လံုးမ်ားနဲ႔ နင္ေမွးစက္တာကို ငါေလေငးၾကည့္ရင္း
ခနၶာထဲက ပူေနြးလာတဲ့ ေသြးတစ္ခ်ိဳ႕ဆူပြက္လို႔လာတာ ခံစားမိရင္း
သူႏိုးသြာမလား ငါေခၚလိုက္ရင္
သူငါ့ကိုနမ္းဦးမလား ငါ့ရခဲ့တဲ့ အရွက္ကို သူနားလည္ခဲ့ရင္
နင့္မ်က္ရည္ေတြက ငါ့ရင္ဖက္ထဲ မက်ႏိုင္ေပမဲ့ ငါ့နားေဘးမွ ေက်မြကုန္တယ္
သူရဲ့ေနာင္တ အသိတရားက လိပ္ျပာမသန္႔ေတာ့တဲ့ အိမ္ျပန္ခ်င္တဲ့ အျပစ္တစ္ခုပါပဲ
အခ်ိန္ကာလေလးေတြ ေသဆံုးခဲ့တယ္၊ ငါလည္း ေအာ္သံေတြကလြတ္ေျမာက္လာၿပီ
ငါ့စိတ္ထဲမွာ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ပံုရိပ္ေလးေတြဟာလည္း တစ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မွဳန္ဝါးလာၿပီ
ဘာမွမဟုတ္ဘူး သီခ်င္းေရးဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာ 
Broken Sentences ေတြ Ideas ေတြထြက္လာလို႔ ေရးခ်လိုက္တာ
ငါဟာ အတြင္းထဲမွာ ရွိတဲ့ ရန္သူေတြကို ရွာေဖြဖို႔
ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ငါရဲ့အေသြးအသားေတြက ရန္သူေတြမလို႔ပဲ
နာက်ဥ္းမွုေတြရဲ့ အရွင္
ငါ့ကို ထားခဲ့ပါေတာ့ ျဖည္းညဥ္းစြာ နာက်င္မွုေတြ ခံစားခြင့္ေပးပါ
ဒါဟာ ျဖစ္သင့္ခဲတယ္ဆိုရင္ေတာ့
ေနာင္လာ ေနာင္သား ေတြသိရေအာင္
ငါလို မ်က္ႏွာမရွိတဲ့ ရန္သူလိုမ်ိဳးကို ေျမခ်ည္းထဲသို႔ မျမဳပ္ပါနဲ႔
ေတာင္းပန္ပါတယ္ သခင္
ဒါဟာ ျဖစ္သင့္ခဲတယ္ဆိုရင္ေတာ့
မိုးေကာင္ကင္ေတြ ေလာင္ကၽႊမ္းလြမ္လို႔ အေမွာင္ထုေတြ ဖံုးေနခဲ့ၿပီ
အခ်စ္ေတြက ငါ့ကို ဆြဲခ်ခဲ့တယ္
အမုန္းေတြက ငါ့ကို ျမွင့္တင္ေပးခဲ့တယ္
ေျပးထြက္တာမဟုတ္ဘူး ရုန္းမထြက္တာ
တစ္ခါတစ္ေလ ရုတ္တရက္ ငါမွတ္မိလိုက္တယ္… ဟူး… [ေမွာင္မဲေနတဲ့ ငါရဲ့အတိတ္ေပါ့]
လွ်ပ္စစ္စီးစင္းမွဳေတြ ရပ္တန္႔ေနတဲ့ ငါ့ရဲ့ု ဦးေႏွာက္အပိုင္းတစ္ခ်ိဳ႕ကို အသက္ျပန္လည္သြင္းမိလိုက္သလို
ငါမဟုတ္ခဲ့ရင္ေကာင္းသား တစ္ခါတစ္ေလ ေမ့ပစ္လိုက္ဖို႔ ႀကိဳးစားမိတယ္…
ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္ျပန္လွည့္မၾကည့္ေတာ့သလို
ဘယ္ေတာ့မွ ေရွ႕ဆက္ဖို႔လို႔ မလိုခ်င္ေတာ့ဘူး အတိတ္ဆိုတာေလးလဲ မရွိေတာ့ေအာင္
ထားလိုက္ပါ အညစ္ေတြကို ေလွ်ာ္ဖြတ္ခ်ရင္း
အကူအညီမဲ့မွဳေတြကို ခံစားရင္
ဟန္ေဆာင္စြာနဲ႔ ငါဟာေနရာမွားထားခံရတဲ့ လူတစ္ေယာက္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ
ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဟန္ေဆာင္ရတာ ငါ့အတြက္ ေျပာင္းလဲတာထက္လြယ္ကူလို႔ပဲ
ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာ ဒီဒဏ္ရာကို ထံုက်ဥ္းေနတဲ့ ဟန္ေဆာင္မွဳေတြနဲ႔ လဲလိုက္ရတာ ပိုလြယ္ကူမိလို႔ပဲ
